ชิวชิวรีพอร์ต by กวงคุง - The Experience never end

"ห้องเอยห้องสิบสอง ที่คู่ครองเราสุขสันต์

บัดนี้ใกล้ถึงวันต้องจากกันไกลแสนไกล

มิตรเอยมิตรของเรา ต้องพังเพลาเศร้าหทัย

ไม่อาจมีวันไหนจะสุขไซร้เหมือนวันนั้น

สิ่งเดียวที่เหลือนี้ คือสิ่งที่เรามีกัน

เก็บไว้เหมือนตะวัน อย่าให้มันจางไปเอย"

มันใกล้แล้วนะที่เราต้องจากกันไกลแสนไกล จากวันแรก....ถึงวันนี้

คงปฎิเสธไม่ได้หรอกนะว่า เรารู้จักกันมาเกือบจะ 3 ปีแล้ว

เราเป็นนักเรียนรุ่นแรก ของ Intensive English Program ของโรงเรียน

วันแรก ที่เราเข้ามา ผู้คนหลายๆ คน ยังไม่เป็นมิตร ยังไม่สนิทกัน

กระทั่ง เราต้องร่วมทุกข์ร่วมสุข โดนอาจารย์ด่า เล่นเสียงดังด้วยกัน

จนเราไปทัศนศึกษาครั้งแรก เราได้รู้จักกันมากขึ้น จากการระมัดระวัง

กลายเป็นความห่วงหาอาทรซึ่งกันและกันอย่างลึกซึ้ง

เราได้ทำการแสดงต่างๆ ร่วมกัน และได้เรียนรู้ทั้งสังคม

และระหว่างเพื่อนด้วยกันเอง อย่างไม่ต้องมีปัญหาอะไรกัน

แม้ช่วง ม.1 เราอาจจะไม่สนิทกันมาก แต่เราก็สร้างสิ่งต่างๆร่วมกัน

ทั้งการแสดงแฮร์รี่พอตเตอร์ การละเล่นเสียงดังบนหัวอาจารย์

การร้องเล่นเต้นรำทำเพลงต่างๆ รวมถึงการจัดงานปีใหม่ด้วยกัน

นอกจากนี้ ยังมีสิ่งดีๆ อื่นๆ อีกในช่วง ม.1 ที่เราอาจจะลืมไปแล้ว

กระทั่ง มาถึงช่วง ม.2 ช่วงนี้เริ่มมีมิตรภาพมากขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ

มีการจับกลุ่มที่แน่นอน กิจกรรมที่แน่นอน และ เริ่มมีความรัก

ช่วง ม.2 นับว่าเป็นช่วงที่สั้นที่สุดแล้วในทั้ง 3 ระดับ

เราอาจจะเริ่มประเพณีเจ๊เข่ง การเล่นฟิวเจอบอร์ด

งานปีใหม่ที่แสนอลังการ เต็มไปด้วยความสามัคคีของทุกคน

เงินห้องทุกบาททุกสตางค์ นำมาลงทุนซื้อของได้อย่างคุ้มค่า

มีนักเรียนห้องเรา ไปบรรพชากับโรงเรียน แล้วไปอยู่วัด

นับว่าเป็นบุญของเขาและห้องเราอย่างมาก เพราะบวชเยอะ

รวมถึง มิตรภาพระหว่างอาจารย์นิสิต กับ นักเรียนหลายๆคน

อาจารย์นิสิตในระดับ ม.2 ที่สอนห้องเรา มีจำนวนมากมาย

หลายๆ คน ได้ฉายา และความเศร้าปนความซึ้งกับห้องเรา

และมีงานมีตติ้งระหว่างนักเรียนกับอาจารย์นิสิต ซึ่งงานนั้นสนุกมาก

เรานั้นได้รู้จักพี่ๆ จาก E.S.E หลายๆ คน ในช่วงนี้ ทำให้มีความรัก

จนมาถึง ม.3 ปิดเทอม เราได้ไปแข่ง DNA ที่จันทรเกษม ได้ที่ 1

ผลของความดีเหล่านี้ ทำให้ห้องเราและคนไปแข่ง ได้ไปเที่ยว

ณ วัดปัญญานันทารามและดรีมเวิลด์ ซึ่งหลายๆ คนยังจำกันได้

หลังจากนั้น ห้องเราได้ทำกิจกรรมอื่นๆ ร่วมกัน ทั้งกองเกียรติ

ของลูกเสือและเนตรนารี รวมถึงกิจกรรมการเต้นและการแสดง

ซึ่งเราได้นำมาลงบล็อกนี้เป็นประจำอย่างสนุกสนานทีเดียว

ล่าสุด เราได้ไปเที่ยวด้วยกันอย่างสนุกสนาน ณ จังหวัดราชบุรี

แม้ว่านี่จะเป็นทริปครั้งแรกใน ม.3 ก่อนไปสิงคโปร์ด้วยกัน

แต่ครั้งนี้นี่แหละ ที่ทำให้เรารู้จักคำว่า Together และ มิตรภาพ

เรากลายเป็นรุ่นพี่ใหญ่ ในห้อง อินเทนซีฟแล้ว และมีรุ่นน้อง

รุ่นน้อง3 ห้อง นี้ แม้บางคนจะไม่รู้จักเรา แต่เราก็ห่วงใยน้องๆ

อย่างไรก็ตาม แม้ห้อง 12 จะเป็นอะไรต่อไป เราไม่อาจจะทราบได้

ทราบได้แต่เพียงว่า ตอนนี้ เราต้องทำเวลาที่เหลือให้ดีที่สุด

เวลาการจาก ใกล้คืบคลานเข้ามาทุกที จาก 3 ปี เป็น 2 ปี

และ 1 ปี จนตอนนี้ เหลือเพียง 6 เดือนเท่านั้น สำหรับเวลาดีๆ

จึงขึ้นอยู่กับว่า เราจะทำมิตรภาพกับเวลาที่เหลือให้เป็นอย่างไร

เราต้องทำให้มันเพิ่มตามวันเวลา แม้วันเวลาจะเหลือน้อยลงเรื่อยๆ

อยากทำอะไร ก็รีบทำ เพราะ เราอาจจะไม่มีเวลานี้ในปีหน้าแล้ว

ม. ปลาย เป็นช่วงที่งานเยอะนัก ดังนั้น ขอจงภูมิใจใน ม.ต้น

และ สถาบันห้องอินเทนซีฟของพวกเราสืบต่อไป

"พฤษภกาสร อีกกุญชรอันปลดปลง

โททนต์เสน่งคง สำคัญหมายในกายมี

นรชาติวางวาย มลายสิ้นทั้งอินทรีย์

สถิตทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา"