Timeless...Hopeful
posted on 02 Feb 2007 20:53 by webmasterz in Intensive01
วันนี้การสอบ NT ผ่านพ้นไปแล้ว นับว่ายากมากทีเดียว
เนื่องจากแต่ละวิชา มีการยัดความงงมาให้เป็นจำนวนมาก
ทั้ง ไทย คณิต สังคม วิทย์ อ้งกฤษ
โดยเฉพาะวิชาคณิตที่นับว่ายากพอควรเลยทีเดียว
รองลงมาด้วยวิทยาศาสตร์
ที่ต้องขุดความรู้สมัยน่านเจ้ามาตอบ (คืนความรู้ให้อาจารย์หมดและ)
ตามด้วยไทยสังคม กลุ่มไทย - สังคม ที่ยากพอกัน
เนื่องจากออกวิเคราะห์ และคำตอบกำกวมหลายข้อ
และง่ายสุดๆ คือ ภาษาอังกฤษ
เนื่องจากห้องเราเป็นห้องภาษาอังกฤษ
ดังนั้น วิชาภาษาอังกฤษจึงดูง่าย ไม่ยากเท่าไรนัก
......................................................................
ลองมาดูเวลาในภาพกันดีกว่า
ณ เวลาปัจจุบันนี้ เหลืออีกไม่นานแล้วที่เราจะได้พบเจอกัน
หลังจากเวลา 15 นาฬิกา ของวันศุกร์ที่ 9 กุมภาพันธ์ 2550 ผ่านไป
ห้อง 536 คงกลายเป็นอดีตของพวกเรา พร้อมกับประสบการณ์ดีๆ
เนื่องจากเวลา 3 ปีที่เราผ่านมา เราได้พบกับเรื่องต่างๆ ที่น่าสนใจ
และแฝงไปด้วยการเรียนรู้มากมาย
.......................................................................
ณ ปัจจุบัน กระแสการวิพากษ์วิจารณ์โครงการ Intensive ก็ยังมี
แต่จริงๆแล้ว การวิพากษ์วิจารณ์ห้องเราก็เคยมีมาแล้ว
โดยในระดับชั้น ม.1 ได้มีกระทู้ทำนองเดียวกันนี้เกิดขึ้น
นับว่าเป็นแบบทดสอบที่สร้างให้ห้องเราสามัคคีกัน
อดทนกับสิ่งเร้าภายนอกที่เข้ามา เพื่ออนาคตอันสดใส
.......................................................................
กระแสวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้ ล้วนแต่มาพร้อมกิจกรรมอันหนัก
และให้เราต้องอดทนกับสิ่งที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะห้องพวกเราแล้ว
อาจารย์ฝ่ายปกครองต่างยัดกิจกรรมมาให้ จนบางครั้งเกินไป
ทำให้ห้องของพวกเราถูกมองในสายตาหลายๆห้องว่า
อาจารย์รักอย่างงั้น อย่างงี้ ทั้งที่ความจริงไมใช่แบบนั้นเลย
เราถูกอาจารย์เพ่งเล็งจากห้องอื่นต่างหาก นั่นคือความจริง
.......................................................................
การที่เราได้อยู่ร่วมกันตลอด 3 ปี สิ่งเหล่านี้ทำให้ห้องเราสามัคคีกัน
แม้อาจจะไม่มีคำชมอย่างเป็นรูปธรรมว่า ห้องเราสามัคคีกัน
แต่สิ่งที่ทุกคนแสดงออก ล้วนแต่เป็นการบ่งบอกสิ่งเหล่านั้น
การกระทบกระทั่งกันภายในห้องนับว่าเป็นเรื่องปกติ
เหมือนกับพื้นดินที่เจอฝน ไม่นานมันก็แห้งไป
และบางครั้ง หากไม่กระทบกระทั่งกัน คำว่าเพื่อนอาจจะไม่เกิด
.......................................................................
เวลาตอนนี้เหลือน้อยมาก
แต่สิ่งที่ยังจะอยู่ คือความหวังของพวกเรา
ไฟแห่งความหวัง ที่เราจะมาพบกันอีกในภายภาคหน้า
แม้ว่า เวลาที่เหลือ อาจจะสั้น และดูยากต่อการทำใจก็ตาม
แต่แม้เราต้องไกลห่าง แต่คำว่าเพื่อนก็ไม่ห่างตามแน่นอน
......................................................................
เรื่องราวของวันนี้ คงจะขอสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้
และเจอกันในวันที่เศร้าที่สุดใน 3 ปี 1 สัปดาห์ข้างหน้า
กับบทความเรียกน้ำตาแน่นอนครับ


ทำ ไม พรหม ลิ ขิต ต้อง
ทำ ให้ เรา ต้อง จาก กัน ใน เมื่อ เรา ก้อเพิ่ง พบ กัน ใน ไม่ นาน มา นี้
เว ลา 3 ปี มัน เร็ว ไป รึ ป่าว
ความ รัก ที่ เรา มี ให้ กัน มัน ยัง ไม่ เต็ม หัว ใจ เลย มิตร ภาพ ที่ เกิด ขึ้น มัน ยัง ไม่ ถึง ขั้น สูง สุด แต่ ก้อ ใช่ ว่าถ้า เรา จาก กัน ไป มิตร ภาพ ของ เรามัน จะ ขาด ซะ ที่ ไหน
++++++++++++++++++++++++++
ในหนึ่งชีวิต ครั้งหนึ่งฉันได้เดินเข้าสู่รร.ศ.อ. ชีวิตของฉันอยู่ในห้องอินเทนซีฟที่มีเเต่คนบอกว่าหยิ่ง เเต่กลับตรงกันข้าม ในห้องๆนี้มีเพื่อนต่างถิ่นเยอะเเยะมากมายที่ฉันไม่รุ้จัก เเต่ละคนดูมีความสุขที่ได้พบเจอเพื่อนใหม่ๆ ทั้งที่ยังไม่รุ้เลยว่าเค้าคือใคร เเล้วเราจะเป็นเพื่อนกันได้รึป่าว เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว มิตรภาพกับความสุขปนความทุกข์ผสมผสานกันไป ความรักเเละสิ่งต่างๆเริ่มตามมา 3ปีกับสิ่งต่างๆในห้องนี้ มันเป็นการดำเนินชีวิตปกติของคนทุกคน เเต่ใครจะรุ้บ้างว่ามันเเฝงไปด้วยอะไรบ้าง เหลือเวลาอีก6วัน ต้องทำยังไงให้เก็บความทรงจำต่างๆกับคนในห้องให้ได้มากที่สุด ต้องทำยังไงให้เพื่อนทุกคนไม่ลืมเรา ไม่ลืมห้องเรียนของเรา ไม่ลืมกิจกรรมที่เราทำในห้องเรียน ทำไมต้องให้เราจากกัน ทำไมต้องให้เราทรมานด้วยการลาจาก คำว่าเพื่อนจะเก็บไว้ได้นานเเค่ไหนถ้าไม่มีเพื่อนตัวจริงยืนอยุ่ข้างกันทุกวัน
+++++++++++++++++++++++++
6 วัน สำหรับสิ่งสุดท้ายที่ต้องทำร่วมกัน
6 วัน สำหรับลมหายใจที่เราหายใจให้กันทุกวัน
6 วัน สำหรับการลาจาก
6 วันสำหรับทุกๆสิ่งที่ทำให้เรากลับมาเหมือนเดิมไม่ได้อีก
6 วัน สำหรับชื่ออินเทนซีฟ 01 กับคนนั่งเรียนในห้อง536
6 วันสุดท้ายนี้เเละต่อไปฉันจะเหลืออะไร ความคิดถึงคงทดเเทนไม่ได้
ขอบคุนทุกสิ่งที่เพื่อนให้
ขอบคุนทุกสิ่งที่เพื่อนเก็บไว้
ขอบคุนสำหรับชื่อที่เพื่อนเรียก
ขอบคุนสำหรับคำด่าที่เพื่อนด่า
ขอบคุนสำหรับเสียงปรบมือเมื่อทำงาน
ขอบคุนสำหรับการหยอกล้อที่เพื่อนเเกล้ง
ขอบตุนสำหรับคำอวยพรที่ให้ในโอกาดต่างๆ
ขอบคุนสำหรับความรักที่เพื่อนมีให้ทุกวัน
ขอบคุนสำหรับวามจริงใจที่เพื่อนให้มาทุกวัน
เเละขอบคุนสำหรับ"มิตรภาพ"ที่เรามีให้กัน
สันยาจากนี้ต่อไป จะไม่ลืมเพื่อนทุกคนใน3/12 เก็บรักเเละความทรงจำไว้ตลอดกาล จนหมดลมหายใจ
สันยาๆๆๆๆๆๆๆๆ
++++++++++++++++++++++++++
เเม้ตัวเราจะไกลห่างกันกี่พันโยชน์ เเต่จงจำไว้ใจของฉันจะดตามเธอไปทุกที่ ไม่มีคำว่าจากลากับคำว่าเพื่อนของเราทุกคน
#1 By +ขวัน+ (58.136.203.219) on 2007-02-02 21:35