Intensive # 01 's story ตอนที่ 1 [กว่าจะมาเป็นอินเทนซีฟ]
posted on 05 Feb 2007 19:40 by webmasterz in Student-Archiveสวัสดีคร้าบ ก่อนที่เราจะเข้าเรื่องกัน วันนี้มีเรื่องที่น่ายินดี
เนื่องจากห้องของพวกเราได้ถูกเสนอ (กึ่งบังคับ)
ให้เป็นตัวแทนนักเรียนขึ้นไปเป็นคนชมการถ่ายทอดสดการสัมมนา
เกี่ยวกับ NT ของ สพฐ. ซึ่งถ่ายทอดสดผ่านทาง ITV เมื่อเช้านี้
โดยผมได้เป็นตัวแทนนักเรียนไปถามคำถาม และเมื่อจบจากงาน
ผมก็ได้ไปขอลายเซ็น คุณศศิวรรณ์ เลิศวิริยะประภา ครับ
ซึ่งเป็นนักข่าวที่ทำหน้าที่เป็นพิธีกรในการสัมมนาที่ผ่านมา
ลายเซ็นอาจจะเซ็นในกระดาษ A4 ดูไม่มีค่าในเชิงมูลค่า
แต่ในเชิงจิตใจ เรามีคุณค่ามาก เพราะทำให้เราได้มีประสบการณ์
ไม่น่าเชื่อว่า ห้องของเรา จะได้รับประสบการณ์เช่นนี้ด้วย
จึงต้องขอขอบคุณทุกๆฝ่ายที่เกี่ยวข้องครับ
.........................................................................................
เนื่องจากวันนี้ เป็นวันเริ่มต้นสารคดี "เบญจภาคอินเทนซีฟ"
ดังนั้น จึงขอแถลงจุดประสงค์ของการทำสารคดีว่า
เป็นการทำที่มุ่งเน้นถึงมิตรภาพเป็นหลัก ซึ่ง วันสุดท้ายจะเศร้าสุด
ซึ่งเป็นวันจบสารคดี คือ วันศุกร์พอดี
ส่วนสารคดี จะน่าอ่านแค่ไหน เชิญอ่านได้เลยครับ
.........................................................................................
[ ต้นปี 2547]
"อย่าร้องนะ จากกันก็ยังมาเจอกันใหม่ได้"
"จากกันแล้วไง มันก็แค่สิวๆ เท่านั้น"
หลายคำพูดอันแสนซึ้ง เกิดขึ้นในหลายๆ โรงเรียนที่มีแค่ถึง ป.6
เพื่อนเก่า เพื่อนใหม่ มันเป็นอะไรที่แตกต่างกันมากที่เดียว
ไม่น่าเชื่อ ระดับชั้นประถม 6 ปี จะเป็นอะไรที่ดีขนาดนี้
.........................................................................................
ในอีกส่วนหนึ่งของสังคม มีนักเรียนหลายคนกำลังเคารพธงชาติ
ด้วยความหวังอันริบหรี่ กลัวจะไม่ได้เข้าโรงเรียนศรีอยุธยา
และอีกหลายๆ โรงเรียน กำลังมุ่งหวังเพื่อพัฒนาทักษะวิชาการ
สำหรับการสอบ NT เพราะเป็นปีแรกและปีเดียวที่ใช้ NT เข้า
พร้อมรอผลด้วยใจอันหวั่นไหว
.........................................................................................
กระทั่งช่วงการรับสมัครนักเรียนจับสลากในเขตพื้นที่มาถึง
การรับสมัครเป็นไปอย่างสับสนวุ่นวาย เยอะตามคุณภาพปกติ
จนเมื่อถึงวันจับสลาก พ่อแม่หลายๆคน ต่างกราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์
เพราะพวกท่านเชื่อว่า โรงเรียนนี้จะนำพาอนาคตที่ดีมาให้
แต่แล้ว เมื่อถึงเวลาจับสลาก เมื่อมีคนสมหวัง ย่อมมีคนผิดหวัง
ความผิดหวัง เปรียบเหมือนความมืดมัวที่ปิดบังความสุข
.........................................................................................
"ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย"
เด็กผู้ชายคนหนึ่งเปล่งเสียงร้องเพลงชาติไทยอย่างสุดเสียง
ในวันสอบวันสุดท้าย ของ ป.6
ท่ามกลางเพื่อนๆ หลายๆคน ที่ต่างจับสลากได้ที่ต้องการแล้ว
บางคน ด้วยบ้านใกล้กับสถานศึกษาที่ต้องการ
ทำให้เขาและเธอสามารถเข้าไปได้โดยไม่ต้องทำอะไรเลย
แต่สำหรับเด็กผู้ชายคนนี้ เขากังวลเป็นอย่างมาก
เพราะไม่รู้ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้นกับเขา NT เขาคงออกมาไม่ดี
จะมีทางไหมหนอ ? ที่จะได้เข้าเรียนที่แห่งนี้ ?
........................................................................................
"นี่ ผลสอบ NT ออกแล้วนะ"
คนรอบตัวของนักเรียนระดับชั้น ป. 6 ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน
หลายๆคน ดีใจเมื่อเห็นผลสอบ แต่บางคนก็แทบซึมเศร้า
กระทั่งวันและเวลาการรับสมัครมาถึงอีกครั้งหนึ่ง
เด็กชายและเพื่อนๆหลายคน ได้ยื่นผลสอบ NT ให้พิจารณา
พร้อมกับรอผลสอบด้วยความหวังอันเปี่ยมล้น
หรือ ความหวังอันริบหรี่ของใครบางคน
........................................................................................
ผลสอบออกมา เด็กผู้ชายผู้นั้นได้เข้าโรงเรียนนี้
ด้วยคะแนน NT ที่สูงเป็นอันดับ 8 (139 คะแนน)
พร้อมกับเพื่อนๆ ร่วมชะตากรรมอีกหลายๆคน
ในเวลานี้ สิ่งที่เรียกว่าความสุขได้เข้ามาแทนที่ในทันที
คงไม่ต้องลำบากกลับไปเรียนโรงเรียนเก่าอีกแล้ว
ที่นี่ คงจะทำให้เรามีความสุขกับการเรียนในระดับมัธยม
........................................................................................
ในอีกวันและเวลาหนึ่ง
ความเครียดและความหวังได้ก่อตัวขึ้นพร้อมกัน
กับหลายๆคนที่จับสลากในส่วนนอกเขตพื้นที่การศึกษา
ซึ่งมีโอกาสติดน้อยกว่าในเขตพื้นที่การศึกษา
ทำไมคนเหล่านี้จึงต้องทำอย่างนี้ ?
........................................................................................
ทุกๆอย่างผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว
การรับสมัครและความร้อนระอุในฤดูร้อน ณ ตอนนี้
ก็แปรผันมาเป็นความเย็นที่มาพร้อมละอองฝน
นั่นเป็นสัญญาณว่า กำลังจะเข้าสู่ฤดูฝนในอีกไม่นานนี้แล้ว
........................................................................................
[ปลายเดือนเมษายน 2547]
"จะให้ผมเรียนห้องนี้จริงๆเหรอ" ลูกถาม
"ก็ใช่น่ะสิ อยากให้เก่งภาษาอังกฤษไง" ผู้เป็นพ่อตอบ
"ไม่เอา ผมกลัว ห้องนี้ต้องหยิ่งแน่ๆเลย" ลูกตอบพลางกังวล
"เอาน่า เรียนไปเถอะ" พ่อพูดแกมบังคับ
หลายๆครอบครัวเป็นอย่างนี้ เมื่อมีการถามความสมัครใจ
ในการเรียนห้อง Intensive English Program
ซึ่งเป็นรุ่นบุกเบิกรุ่นแรกในโรงเรียนศรีอยุธยา
........................................................................................
"จ่ายเงินค่าเรียนปรับพื้นฐานตรงนี้เลยค่ะ"
เหล่าอาจารย์ต่างขะมักเขม้นในการเก็บเงินค่าเรียนปรับพื้นฐาน
รวมถึงค่าปฐมนิเทศในวันที่ใกล้จะถึงในอีกไม่นานนี้
กระทั่งการเรียนปรับพื้นฐานในวันเดียวกันมาถึง
เด็กชายผู้หนึ่ง ได้รู้จักเพื่อนกลุ่มแรกในห้องเรียนห้องที่ 6
แต่หารู้ไม่ว่า เพื่อนที่ตนเองสนิทที่ในห้องนั้น
ปัจจุบัน จะกลายเป็นเพื่อนที่สนิทเช่นเดียวกับตอนนี้
และนี่ก็เป็นชะตากรรมเดียวกับเพื่อนร่วมระดับคนอื่นๆ
ที่ต่างไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า
........................................................................................
ระบบเพื่อนเก่าในโรงเรียนก็ยังมีอยู่
หลายๆ โรงเรียน ได้มีการชุมนุมกันในเวลาพักกลางวัน
บางคน ต่างมีความสุขเมื่อได้พบเพื่อนเก่าๆ
แม้เพื่อนเก่าเหล่านี้อาจจะไม่ได้อยู่ในห้องเดียวกันตนก็ตาม
........................................................................................
การเรียนปรับพื้นฐาน เป็นไปอย่างเข้มข้น
แต่ก็ระคนไปด้วยความสงสัยของนักเรียนหลายๆคน
เนื่องจากเนื้อหานั้นยังไม่เคยเรียนมาก่อน
กระทั่งเรียนไปเรื่อยๆ และสอบเลือกห้องในที่สุด
........................................................................................
ในกลางสัปดาห์ของการเรียนปรับพื้นฐาน
นักเรียนจำนวน 108 คน ได้สมัครเข้าโครงการ Intensive
แต่กรอบที่รับได้ มีแค่เพียง 40 คนเท่านั้น ซึ่งนับว่าน้อยมาก
ดังนั้นการสอบจึงเป็นไปอย่างดุเดือด
........................................................................................
เงินนั้นถือว่าเป็นสมการรองของห้องนี้
หลายๆคนก็นับว่าไม่รวยทีเดียว แต่ก็พยายามเข้าห้องนี้
ดังนั้นการสอบสัมภาษณ์จึงเป็นสมการหลักอันสำคัญที่สุด
ไม่น่าเชื่อว่าการสอบสัมภาษณ์จะทำให้กดดันเช่นนี้
คนจำนวนมาก ต่างคาดหวังที่จะได้มาอยู่ห้องนี้
แต่มีหลายๆคน ที่ไม่คาดหวังสิ่งใดเลย
........................................................................................
[ต้นเดือนพฤษภาคม 2547]
"นี่ๆ ลูกชั้นติดห้องอินเทนซีฟ"
หลายๆครอบครัว ต่างดีใจและภูมิใจในตัวลูก
แต่นักเรียนบางคน ต่างกังวลในเรื่องเพื่อน
เนื่องจากขึ้นชื่อว่า ห้องหรูอย่างนี้ นิสัยก็ต้องติดหรูตามด้วย
กระทั่งเมื่อการมอบตัวผ่านพ้นไปในที่สุด
วันรุ่งขึ้น จึงปฐมนิเทศ
........................................................................................
"ยินดีต้อนรับนักเรียนทุกคน สู่รั้วเทาแดงค่ะ"
เสียงของท่านผู้อำนวยการ ประไพศรี วิสัยจร
ผู้อำนวยการสมัยนั้น ได้กล่าวต้อนรับนักเรียน
พร้อมกับแนะนำฝ่ายบริหารต่างๆ ในโรงเรียน
และกฎระเบียบเล็กๆน้อยๆ เพื่อการดำเนินชีวิต
........................................................................................
"เธอมาจากไหน ชื่ออะไร"
นี่เป็นคำถามแรกที่เราถามกัน และแทบทุกคน
คำถามนี้ไม่ใช่คำถามน่าเบื่อ หากแต่เป็นคำถามที่สานมิตรภาพ
หลังจากมื้ออาหารแรกที่เรารับประทานร่วมกันสิ้นสุดลง
ก็มีการทำกิจกรรมกลุ่มร่วมกัน
........................................................................................
"เอ้า ดิ่มน้ำร่วมกัน สาบานกัน"
คำพูดของพี่สตาฟ ดังเข้าไปในห้วงความคิดของพวกเรา
เราต้องกลายเป็นเพื่อนกับคนกลุ่มนี้ด้วยเหรอนั่น
นี่คือความคิดของหลายๆคนที่เกิดขึ้นในช่วงนั้น
กระทั่งแบบทดสอบความสามัคคีชุดแรกมาถึง
แม้อาจจะเป็นการเต้นที่ดูไร้สาระ แต่ก็เต้นพร้อมกันทั้งห้อง
ไม่มีอะไรที่ดีไปกว่านี้อีกแล้ว กับมิตรภาพแรกพบ
........................................................................................
[กลางเดือนพฤษภาคม 2547]
"ยินดีต้อนรับนักเรียนเข้าสู่ปีการศึกษา 2547 ค่ะ"
ท่านผู้อำนวยการได้พูดอีกเช่นเคย
กระทั่งฝ่ายบริหารได้ออกมาพูดตาม พร้อมกับให้พบอาจารย์
ณ วันนี้ คงเป็นวันแรกที่เราได้เรียนร่วมกันแล้วสิ
3 ปี จะดีจะร้ายอย่างไรกันหนอ
คงไม่มีอะไรบอกได้ มีแต่เพียงเวลาเท่านั้นที่จะช่วยตอบ
........................................................................................
สารคดีภาคแรกคงจบลงเพียงแค่นี่ครับ
สำหรับพรุ่งนี้ เตรียมพบกับเรื่องราวดีๆ ตอน ม.1
มิตรภาพแรกเริ่ม ความบาดหมางที่เกิดขึ้น
รวมถึงความสนุกจะเป็นอย่างไรนั้น
ต้องติดตามครับ !!!